LOS ARTICULOS SOBRE
"DIALOGOS CON UNA MONTAÑERA FELIZ"
El Mundo, 27 febrero 2010
|
(...) La propia Salgado contó en primera persona lo que significaban estas rutas en su vida. Fue en el prólogo de Diálogos con una montañera feliz, de Françoise Jaussaud. "Caminar es salud, pero también es una experiencia intima de libertad y silencio. Caminar sola por las montanas es un compromiso con el cuidado del cuerpo y el espíritu que nos inmuniza y evita futuras terapias" revela la ministra (...)
|
O SIL, Agosto 2009
ENTREVISTA
Françoise Jaussaud, Paquita, dúas décadas percorrendo soa as montañas
'Ao volar, es distinta'
|
ÁNGELES RODRIGUEZ
Cartoce quilos. Nin mais nin menos. liste é o peso da súa mochila cando inicia unha marcha pola montaña. "No verán levas mais para comer, menos roupa, podes estar mais tempo; mentres que no inverno, tes que levar mais roupa e poderás estar menos días". A mochila é a única acompañante de Françoise Jaussaud, Paquita (que é como lle gusta que a chamen) nas súas longas viaxes en solitario. Cada ruta é unha aventura na que esta experimentada montañeira francesa, casada cun español e asentada en Madrid, tracexa o seu propio percorrido e ritmo. O tempo non importa na montaña. 'Tes que andar porque che gusta, non para sufrir nin para dicir fíxeno en tanto tempo. O que importa é desfrutalo e se estou cansa dou por rematado o día". Así o descubriu na súa primeira gran ruta en solitario hai vinte anos en Asturias. Na foto que lle fixeron nada mais regresar reflexas esa enorme satisfacción. Con ela ilustrase a portada o seu libro Diálogos con una montañera feliz (20 anos andando sola par las sierras de España), editado por L'iroli en francés e español, e con limiar de Elena Salgado. Neste volume Paquita narra e debuxa as súas vivencias na móntana. "Escribo absolutamente todo, o que sinto, o que a xente me conta e con iso escribín ese primeiro libro. Agora estou a metade do tomo numero 20 dos meus cadernos de montaña". Malia que o seu home non comparte a súa paixón pola montaña, "respeta a miña liberdade e eu admiro a súa bondade porque sei que cando me vou pode estar inquieto. A el adiqueille o meu libro en castelán". Tamén percorre as montaña francesas, "aínda que non se anda tan facilmente porque todo esta indicado nos mapas e pérdese esa parte tan fabulosa e un pouco salvaxe que ten España". E as de Córcega, "onde a parte dun GR que lai todo o mundo, o 20, os demais lugares están baleiros. O ano pasado fixen unha marcha de sete días e houbo tres nos que non atopei a ninguén". Entre as últimas anotacións do seu caderno, están as da marcha realizada en xuño a Trevinca, "que me pareceu marabillosa". Con 70 anos cumpridos, Paquita "séntese absolutamente en forma".
|
Cómo empezou no sendeirismo? Empecei facendo sendeiros de gran percorrido (GR). Escollía un, mercaba o libriño e botábame andar. Iso fíxeno moitos anos. Xeralmente son sendeiros moi concurridos, tes unha senda que seguir para chegar a un refuxio e durmir, e a min paradame que de.se xeito perdía moita liberdade. Entón, abandonei totalmente iso e comencei a preparar os meus propios percorridos na montaña e durmía no chan, ao raso. En España iso resulta moi doado de facer, colles o mapa e ves lugares que están como en branco, xa que por eles non pasa ningunha estrade. O camiño fágoo eu, se atopo indicacións. por exemplo, balizas, pois sígoas porque me axuda, as veces non atopo nada, pero sempre saio adiante porque, ao cabo de tanto tempo, inventei moitas técnicas contra o frío, a chuvia... O único difícil, o peso da mochila Tes que levar absolutamente todo o que necesitas para comer porque non podes contar con atopar nada nos pobos. Ti chegas a unha aldea e preguntas onde hai un bar, pero igual esta pechado porque o dono esta na seitura... E logo sempre hai boas sorpresas, a xente en España é moi simpática e o feito de verte chegar sen ter nada fai que te acolla e te convide. Teno moi boas experiencias nese senso. E como se arranxa coa auga? Uf ! É un problema. Bebo auga dos nos, non teno outra posibilidade. Non uso nunca, aínda que sei que é imprudente, pastillas para depurar a auga porque lle dan un sabor moi malo. E se hai gando, fervo a auga e fago té ou café, un auga ben fervida que é o que bebo ao día seguinte. E, logo as veces atopas pequenos mananciais. Tampouco bebo moito, son bastante austera cando o necesito. De que forma escolle as súas marchas? No caso de Trevinca, por exemplo, por unhas persoas que me comentaron que había un lago precioso en Sanabria e detrás moitas montañas e quédeme con esa idea. Outras veces pode ser un artigo que leo no xornal ou un sitio que vin no mapa. Na casa teño un mapa en relieve de España e é evidente onde están as montañas. A mina próxima marcha vai ser a Serra Nevada, cruzando polos cumes dende o leste ao oeste. E logo, outra serra que non fixen e que me chama moito, porque as palabras chámanme, é a Serra Mágina (Xaén).
|
Qué duración teñen os percorridos? Eu calcúloos por noites. Se en cinco noites, que son seis días, consigo encontrar un pobo onde repoñer víveres, podo seguir. E se non, pois teño que facer autostop e terminar. Cada montaña é única? Si, é completamente diferente. É como a música, que sempre se escribe con sete notas e nunca é a mesma. Na montaña pasa o mesmo, é altura, árbores, rochas..., sen embargo, cada unha ten algo especial. E en España aínda encontras xente que sube alí e iso engade un aspecto moi importante, o contacto humano. Qué lle pareceu a montaña de Trevinca? Marabillosa. Fora unha primeira vez, pero pote outra parte, non subira polo canon do Tera. Tiña lido sobre esta catástrofe de hai 50 anos, con tanta xente morta, e vira na mina guía unha foto da presa, e entón decidín subir ese canon. Esa traxedia deulle un relevo diferente à aventura. Subir o canon do Tera foi moi, moi dura, era case todo trepar, non había case senda, e necesitei case dous días para chegar a cresta. E nese tempo, pensei moito nesa xente, emocionoume moitísimo. Durmín nun refuxio abandonado, e iso si, teno que dicir que os españois non respetan os refuxios que non están gardados. é unha mágoa ver o estado no que os deixan. Como non puiden durmir dentro saquei, un colchón a terraza e durmín enriba do lago, había lúa chea. Cómo se leva o día a día soa na serra? Na vida cotiá non sabemos vivir o presente, sempre estamos correndo. O mais bonito da montaña é que nela o presente ten unha densidade absolutamente incrible e o solitaria que é. Esa densidade do presente faite repensar, baleiras o teu pensamento... é unha experiencia un pouco espiritual. E cando volves es diferente. Primeiro porque para andar tes que deixar todas as túas preocupacións e tamén porque o cansanzo axuda moitísimo a alixeirar a mente. Eu na montaña desfruto moitísimo.
Carlos Hervella |
|
A móntana
"Nela o presente ten unha densidade incrible. Iso e o solitaria que éeo que mais me gusta"
Trevinca "Subir o canon do Tera foi duro, moi duro, necesitei case dous días para chegar a cresta" |
||
Plus es más, noviembre 2008
Psychologie Magazine, Noviembre 2007
ENTREVISTA
"Yo camino sola" Caminar no es solo una actividad física. En medio de la naturaleza, todos nuestros sentidos parecen agudizarse y el cuerpo entra en conexión con la mente, experimentándose intensas emociones.
|
Hacer senderismo o volver a transitar los antiguos caminos que solían recorrer los peregrinos esta de moda. Esta actividad ha pasado a convertirse en una manera diferente y sana de explorar el mundo. Nada hacia presagiar que Françoise -Paquita como ella prefiere que la llamen- fuera a convertirse en una consumada montanera. Los Alpes, los Pirineos, Córcega y, sobre todo, España han servido de telón de fondo a las largas caminatas en solitario de esta francesa afincada en Madrid. Con el paso de los anos, Paquita ha ido acumulando anotaciones prácticas y de pensamientos íntimos en una veintena de cuadernos de viaje. Basándose en este diálogo intimo con las cosas, y con ella misma, acaba de publicar Diálogos con una montanera feliz (L'iroli), a través del cual el lector ira descubriendo, estructurado de la A a la Z, que el concepto de aventura no tiene porqué ser forzosamente sinónimo de exotismo, sino que puede ser una experiencia mucho mas cercana y enriquecedora de lo que muchos ni siquiera imaginan. Para entender cómo se empieza a hacer el camino hablamos como la autora. No le asusta andar sola? A mi la soledad en la montaña me da paz. La montaña es el antídoto de todas las violencias del mundo, y allí no cabe ningún miedo. ¿Cómo nace la motivación? No existe mas motivación que la de caminar. No ando ni para olvidar mis problemas, ni para adelgazar, ni siquiera para llegar a la meta. Camino para caminar, para disfrutar de unos instantes privilegiados en medio de un entorno espectacular. Para mi, la marcha en solitario es lo mas parecido que existe en este mundo a la felicidad. Lo demás, la buena forma física y la impresión de armonía entre mi cuerpo y mi mente, vienen después, como regalo añadido. ¿Y esa pasión por las sierras? Todo empezó cuando Miguel, mi hijo de 8 anos, se empeño en que le llevara a pescar. Empezamos yendo al embalse del Vellón, en el valle de Lozoya [Madrid].
|
Mientras él pescaba, yo daba vueltas por los alrededores, explorando la sierra. Pero, por mas que madrugaba, nunca llegaba a tiempo para ver el amanecer y tampoco me podía sentar para ver caer la noche. Un día decidí quedarme a pasar la noche. Esa primera vez descubrí la lluvia, el frío, el espacio, el tiempo. ¿Qué extraña energía capta cuando anda por la montaña? Deben de ser las fuerzas telúricas en estado puro. Andando las percibes, pero cuando te acuestas sobre la tierra es como si te envolviese una energía particularmente fuerte y tan intensa que casi la notas en la piel. Es como entrar en comunión con la fuerza de los elementos. ¿La naturaleza ejerce de bálsamo? Las sensaciones que experimenta ante situaciones difíciles vividas en solitario son tan intensas como las que percibo frente a la belleza del crepúsculo o el agradable frescor del amanecer. ¿Qué necesita para disfrutar de una sensación total de libertad? Necesito disponer de tiempo, de amplios y vastos espacios, que mi mochila esté bien equipada, y que nada ni nadie se interponga entre la montaña y yo.
"FRENTE A LOS ELEMENTOS DE LA NATURALEZA, TODA LA AGRESIVIDAD ACUMULADA DESAPARECE COMO POR ARTE DE MAGIA"
¿Ventajas de caminar en solitario? El que quiera admirar de verdad los grandes espacios, los valles, las crestas, tiene que hacer de vez en cuando, y durante un día entera, la experiencia del verdadero silencio. Durante ese retira, observará que todos sus sentidos renacen. Los colores, los sonidos, los olores... !todo parece recién estrenado!
|
¿En que piensa cuando camina? Cuando estoy a solas, consigo medirme con la inmensidad de la naturaleza. Me doy cuenta de que frente a los elementos no soy mas que una hoja o una hormiga. Esta humildad forzada logra transformarse en una gran paz interior. ¿Caminar en solitario propicia el que la gente se acerque a usted? Cuando un grupo de caminantes llega hasta una aldea perdida en la montaña, por muy discretos que se muestren, los lugareños los considerarán como unos forasteros que han invadido su espacio, por lo que prefieren escudarse detrás de un caparazón. Cuando la que aterriza por alli es una caminante solitaria, logra establecerse un contacta privilegiado. ¿Porque? Quizá porque parezca hambrienta o porque me vean sola. Para los habitantes de estos pueblos perdidos, la soledad es sinónimo de exclusion, de carencia. Por este motivo, se acercan hasta mi y me hacen confidencias. Hace poco, me enteré de que se referían a mi como "la de los caminos viejos". Para ellos es motivo de alegría poder desahogarse con una persona que llegó y que se marchará con el viento. ¿Le emociona seguir con la mirada a las aves migratorias? Las aves las puedes observar y admirar, pero resulta muy difícil establecer con ellas comunicación alguna. Su formación en forma de flécha simboliza por si misma el viaje. ¿Algún consejo? No soy una profesional y jamás me atrevería a dar consejos. No se de dónde me viene ese espíritu nómada, de dónde ese amor por el fuego y por acampar a la luz de las estrellas. A veces me pregunto si esta pasión se ira extinguiendo a medida que el peso de mi mochila se vaya haciendo mas pesado. También me pregunto que tipo de temores míticos son esos que embargan a los demás. Lo único verdaderamente cierto es que las piedras que recojo durante mis andanzas pierden todo su esplendor cuando las saco de mi mochila al llegar a casa. |
|
FRANÇOISE JAUSSAUD En este libro, la autora cuenta las vivencias de quince anos de marchas en solitario, explicando cómo el ejercicio físico nos mantiene psíquicamente mas equilibrados
Factores de
éxito
En opinión de Françoise Jaussaud, autora del libro Diálogos con una montanera feliz, existen 12 claves que si se respetan son capaces, por si mismas, de garantizar el éxito de las largas marchas en solitario: |
||
|
1. Contar con el equipo adecuado. 2. Acostumbrarse a llevar siempre el mismo peso en cada escapada, procuran-do no cambiar tampoco de mochila. 3. Gozar de buena salud y realizar ejercicio de forma habitual. 4. Hacer gala de una gran resistencia al frío nocturno o entrenarse para lograrlo. 5. Ser austera a la hora de corner, pero demostrar también un excelente apetito cuando se presente la ocasión. 6. No tardar demasiado tiempo en recuperar las fuerzas cuando se hace una pausa o un alto en el camino.
|
7. Haber logrado la suficiente autonomía como para poder acampar donde se quiera, durmiendo y descansando tanto o tan poco como se desee. 8. Disfrutar de la bendita libertad que brinda la soledad para andar, parar o cambiar de planes. 9. Repartir bien las horas de esfuerzo y las horas de descanso 10. Ser prudente. "Paso a paso" es el mejor lema del montanero responsable. 11. Ser capaz de concentrar la atención y saber controlar la imaginación. 12. Saber disfrutar de la soledad. |
PARA LEER Diálogos con una montañera feliz de Françoise Jaussaud (alias Paquita). Prólogo de la ministra Elena Salgado. Ediciones L'iroli. 16 €. Tiendas de montaña y por Internet.
Psychologies - Noviembre 2007 |
Pour COMMANDER : BON DE COMMANDE
- - -